Enerji Dönüşümü Bağlamında Türkiye'de Elektrik Arz Güvenliğinin Düzenlenmesi
Author :
Abstract
Enerji dönüşümü, arz güvenliğinin çerçevesini yeniden tanımlamakta; odak noktasını fosil yakıtların temin edilebilirliği yaklaşımından yenilenebilir enerjiye dayalı sistemlerde güvenilirliği sağlamaya yönelik yönetsel, kurumsal ve yargısal mekanizmalara çevirmektedir. Bu makale, piyasa serbestleşmesi, yenilenebilir enerji entegrasyonu ve hukuki istikrar kavramları arasındaki etkileşimi analiz ederek Türkiye’nin elektrik arz güvenliğini bu dönüşen bağlam içerisinde nasıl düzenlediğini incelemektedir. Elektrik piyasası düzenlemesinin gelişimini ve yenilenebilir enerji alanındaki temel yasal dönüm noktalarını da inceleyerek bu düzenlemelerin arz güvenliği sorunlarını ele alma konusundaki yeterliliğini değerlendirmektedir. Türkiye’nin deneyimini daha geniş uluslararası çerçeve içerisinde ele alan çalışma, durmuş olan Enerji Şartı reform sürecinden, AB’nin düzenleyici gelişmelerinden ve 2025 elektrik kesintisi tartışmalarından yararlanarak bir bağlam sunmaktadır. Ayrıca Türkiye’deki 2008 ve 2015 yıllarındaki önemli elektrik kesintilerine atıfla, teknik önlemlerin tek başına arz güvenliğini garanti edemeyeceğini savunmaktadır. Dayanıklı ve sürdürülebilir bir elektrik sistemi, düzenleyici kurumlar ile yargısal denetimi karbon azaltımı hedefleriyle uyumlu hale getiren esnek ve tutarlı hukukî çerçeveler gerektirmektedir.
Keywords
Abstract
The energy transition is redefining the context of security of supply, shifting the focus from fossil fuel availability to the regulatory, institutional and judicial mechanisms that needed to ensure reliability in renewable-based systems. This article explores how Türkiye regulates security of electricity supply within this evolving context by analysing the interaction between market liberalisation, renewable integration and legal stability. It reviews the evolution of electricity market regulation and key legislative milestones in renewable energy to assess their adequacy in addressing supply security challenges. Positioning Türkiye’s experience within the broader international landscape, the article draws on the stalled Energy Charter reform process, the EU’s regulatory developments and the 2025 blackout debate as contextual references. With further reference to Türkiye’s major electricity outages of 2008 and 2015, it argues that technical measures alone cannot guarantee supply security. A resilient and sustainable electricity system requires adaptive and coherent legal frameworks that align regulatory institutions and judicial oversight with the imperatives of decarbonisation.