İngiliz Deniz Sigortası Hukukunda ‘Pay to be Paid’ Kuralının İşlevi ve Hukuki Etkisi
Author :
Abstract
Koruma ve Tazminat (Protection and Indemnity – P&I) sigortası, gemi sahiplerinin üçüncü kişilere karşı sorumluluklarını güvence altına alan özgün bir deniz sigortası türüdür. Sisteminin merkezindeki “pay to be paid” kuralı, sigortalının kulüpten tazminat talep edebilmesi için önce üçüncü kişiye ödeme yapmasını şart koşar. İngiliz mahkemeleri kuralın geçerliliğini istikrarlı biçimde teyit etse de, özellikle iflas hâllerinde üçüncü kişiler açısından yarattığı sınırlayıcı etkiler eleştirilmiştir. Bu makale, kuralın doktrinel temellerini, yargısal uygulamasını ve İngiliz sigorta hukukundaki yerini incelemektedir. “Pay to be paid”in yalnızca sözleşmesel bir şart değil, karşılıklı sigorta sisteminin yapısal güvencesi olduğu; ancak adalete erişim yönünden sorunlar yarattığı ileri sürülmektedir. The Fanti, The Padre Island, The Yusuf Çepnioğlu, The Prestige ve MS Amlin Marine davaları ışığında kuralın işlevi ve üçüncü kişiler üzerindeki etkileri değerlendirilmektedir.
Keywords
Abstract
Protection and Indemnity (P&I) insurance is a distinctive form of marine insurance that protects shipowners against liabilities toward third parties. At its core lies the “pay to be paid” rule, which requires the insured to first discharge their liability to the third party before claiming reimbursement from the Club. Although English courts have consistently upheld the rule’s validity, it has been widely criticized for its restrictive impact on third parties, particularly in cases of insolvency. This article re-examines the doctrinal foundations and judicial treatment of the rule within the context of English insurance law. It argues that “pay to be paid” functions not merely as a contractual clause but as a structural safeguard of the mutual insurance system, while simultaneously posing challenges to access to justice. Through analysis of key cases such as The Fanti, The Padre Island, The Yusuf Çepnioğlu, The Prestige, and MS Amlin Marine, the article evaluates the rule’s enduring role and its practical implications for third-party claimants.